کنج

2011-08-11T15:05:00.003+04:30

موقعی که دلم می خواد چیزی بنویسم، وقت نیست، یا و ی پ ی ا ن کار نمیکنه
زمانی که مثل الان فرصتی برای نوشتن هست حوصلش نیست

در هر حال خوبم. آن هم آن قدر که هیچگاه فکر نمی کردم این قدر ارام و خوب باشم

2011-07-25T22:54:00.002+04:30

می بی سی پرشیا یه سریال از این دارمها نشون میده و آخراشه

تا چند شب پیش ندیده بودمش
یک کمی دیدم، یه بچه ای تو سریال هست که خیلی زیبا و شیرینه

به هوای اون کم و بیش می بینمش

اومدم رو imdb جستجو کردم ببینم، این بچه فسقلی کیه که این قدر قشنگ و نازه و این طوری خوب بازی کرده

هرچی گشتم هیچ اثری از آثرش نبود، اسم بقیه رو زده اما اسم این فسقلی رو نزده

حیف باشه

2011-07-23T23:43:00.000+04:30

رفت. دیروز صبح بود که بهش زنگ زدم. بهش گفتم آخر تیره. گفت که دیگر نمی‌آید. هنوز کامل مطمئن نبودم. اما نیامد. امروز ماموریت بودم. می‌دانست. گفت که امروز می‌آید و وسایلش را می‌برد. دیر آمدم. 11 شب بود. یعنی همین 45 دقیقه پیش. هنوز تک و توک وسایلش هست. دیروز گفتم که همه را ببرد. مقاومت کرد. الان هم زنگ زدم. میگه بذار باشه. چند تا تکه لباس. چندتا کتاب. از وسایل خانه هم هیچ چیز نمی‌خواهد. هنوز فکر می‌کند که بازگشتی هست. بهش گفتم که از نظر من بازگشتی دیگر نیست. گفتم که دیگر کامل ناامید بودم از این زندگی. گفتم که اگر بخواهد بازگشتی باشد من پر از شرط و شروط خواهم بود و او هم که میانه‌ای با این چیزها و با تغییر ندارد. باز می‌گوید بگذار تا بعد.
*
خسته‌ام. چهار صبح بیدار شدم. دیشب هم نیمه شب خوابیدم. نمی‌دانم چرا بی‌خوابی به سرم زده. شب سوم است که نیمه شب است و چشمانم با خواب بیگانه. می‌روم روی تخت دراز بکشم. شاید خوابم برد.

2011-07-21T16:05:00.001+04:30

کار می کنم و نمی کنم اما بغض راحتم نمی گذارد
شاید بیشتر جای خالی عشق است و دوست. دوستی که دوستت بدارد و در کنارت باشد
شاید همیشه امید داشتم که تغییر کند و اگر بهتر نمی شود مثل روزهای قبل باشد
اما دیگر هیچ امیدی ندارم
شاید همین است که بغض می آورد

اما این بغضها را به جان می خرم تا بهم توهین نشود. بعدشم مگر فرقی می کند.

وقتی بود، تنها از خواب بیدار می شدم. تنها ورزش می کردم. تنها صبحانه می خوردم.
تنها نهار می خوردم حتی روزهای تعطیل.
در اکثر اوقات تنها مهمانی رفتم. راستی توی این سالهای اخیر مهمانیهای مشترک چند تا شد؟ آن هم به اصرار من.
اگر سینما می خواستم بروم، باید تنها می رفتم
اگر جای دوست داشتم بروم، باید تنها می رفتم.
دو سالی هم بود که می گفت تنها برو مسافرت

چندتا فیلم با هم دیدیم؟

تنها جایی که باهم می رفتیم، گاهی رستوران بود و گاهی قدم زدن در گیشا یا به ندرت جایی دیگر.

چقدر زندگی ام قبل و بعد از این متارکه تغییر خواهد کرد؟

پس این بغض چرا نمی رود؟ چرا نمی گذارد به کارم برسم؟

2011-07-21T09:43:00.000+04:30

پریشب بود. پاکتی در دستم داد. توی آن وکالت نامه طلاق بود به همراه خروج از کشور و پاسپورت. شب قبل آن حرف زده بودیم. گفته بود که سوالی کرده و فردا پیگیری می کند. گفت که توی این یکی دو روز می رود. هنوز هست. اما رفتنش را حس می کنم.
نمی دانم چه شود یا کی رود.
اما از قبل از دادن وکالت حس درونیم تغییر کرده بود. حس نفرت، خشم و ناراحتی بهش ندارم.
در درونم بهش غر نمی زنم.
برایش یادداشتهایی را می نویسم. فعلا در گوگل پلاس تنها برای خودم به اشتراک می گذارم
شاید روز آنها را به اشتراک گذاشتم هم برای خودش هم برای اینجا

کاش حس تنبلی ام در نوشتن از بین می رفت. البته قدریش به خاطر ف ی ل ت ر ی ن گ است. باید بیشتر بنویسم.

الان خیلی کار دارم. باید تا فردا یک گزارش کاری بنویسم. برم سرکار

2011-07-18T22:22:00.001+04:30

کارم به تهدید کشیده. اینکه اگه نری خونه رو تحویل میدم و میرم تنهایی خونه می‌گیرم. گذاشتنش تو یه جو معذوریت برای این که بره. به متارکه راضی شده. خیلی وقته. اما نمی‌دونم چندبار قرار بوده و نرفته. نمی‌دونم چند روزه که به ندرت حرفی ردو بدل شده. میگه فردا برای دادن حق طلاق بهم اقدام میکنه. میگه تو این یکی دو روزه میره. میگم مطمئنی، میگه آره.
ولی نگفت که دوستم داره. نگفت که نرفتناش به خاطر اینه که هنوز دوستم داره. هیچوقت چیزهایی را که باید می‌گفت، نگفت. شاید اگر گفته بود، اینجا نبودیم.
روزهاست که فکر می‌کنم آیا واقعا دوستم داره. شاید یه روزی داشت. اما فکر کنم مدت‌هاست که در زیر احساس حقارت و هزار حس بد دیگه مخفی شد. نمی‌دونم چیزی ازش زنده مونده یا نه. شاید خاطره یا یک حسرت. اما وقتی حاضر نباشی برای کسی که دوست داری، کاری انجام دهی، دوست داشتن به چه درد می‌خوره.
خودم رو می‌دونم هنوز دوسش دارم. اما این رو هم می‌دونم که تو این وضعیت موندگار نخواهد بود. شاید با جدایی خاطره‌ای خوب از این عشق بماند. شاید.
چقدر دلم می‌خواست جیغ بکشم. داد بزنم. هق هق رو فریاد کنم. اما بغض‌هایم را می‌خورم. زود خوب می‌شوم. این را می‌دانم. شاید وقتی رفت.

2011-03-28T16:30:00.001+04:30

بار قبل وقتی قرار شد جدایی رخ دهد، خواسته من بود. این بار هم. آن بار قرار بود توافق باشد اما نبود. همه در یک سو بودند و من در یک سو. همه می‌خواستند وصل باشد و من فصل. این شد که توان زیادی از من گرفت. آن چنان که تا بعدها هم توانی نبود. تمام بر رسیدن به هدفم متمرکز بودم. گاهی اگر توانی مانده بود و زمانی، سعی در درک داشتم اما اندک بود. پس از جدایی هم تنها نبودم. استقلال رخ نداد. بودن در خانه‌ای که سال‌ها قبل به قصد رفتن از آن خانه ازدواج کرده بودم، چیزی که می‌خواستم نبود. باز در حال فرار بودم. این‌بار این چیزها متفاوت است. می‌اندیشم. می‌کاوم. هم خودم را و هم زندگی‌ام را. با آن که جدایی سخت است؛ اما این بار بزرگ شدم. بزرگ‌تر هم خواهم شد.

2011-03-26T20:23:00.001+04:30

اگر بدانی یک‌سال دیگر زنده‌ای چه می‌کنی؟ چند بار این را شنیده‌اید یا خوانده‌اید. امروز داشتم به این فکر می‌کردم. اصلا مگر می‌دانم که می‌توانم این نوشته را به پایان برسانم یا نه؟ می‌دانم فردایی هست یا نه؟ چه می‌کنم؟ هیچ چیز به زندگی ادامه می‌دهم. اگر هم بگویند یک سال دیگر زنده‌ای باز هم زندگی می‌کنم مثل همین الان. درس، به محل کار رفتن. اگر شد سفر رفتن. اما می‌دانم که بیشتر خود را می‌کاوم تا بیشتر بزرگ شوم. بیشتر تمرین‌های معنوی خواهم کرد. فقط برای آن که برای رفتن رهاتر باشم. همین.

2011-03-26T20:12:00.001+04:30

با دوستی حرف می‌زنم. از حذف نکردن دوستی‌ها می‌گوید. به خودم برمی‌گردم. به سال‌ها پیشم. به آن زمان که هر شب مسافر کوچولو گوش می‌دادم. آن زمان که زود اهلی می‌شدم. آن زمان که سخت دل می‌کندم. هنوز هم زود اهلی می‌شوم. اما سخت دانستم که این باور من است. اهلی شدن، اهلی کردن و اهلی ماندن.
چه سخت بود وقتی احساس کردم دل بستنم را دوستان زحمتی بیش نمی‌دانند. که دوستان تنها در خیال من اهلی شده بودند. که آنها چه راحت می‌روند. فرقی نمی‌کرد که دوستان دور باشند یا نزدیک. همسرت باشد یا خویشی. ضربه‌ها سخت بود. دوستانی هم که اهل دل بودند جبر زمانه دورشان کرد.
باز این بغض گلویم را می‌فشارد. روزی این بغض تمام می‌شود. می‌دانم.

2011-03-21T01:33:00.002+03:30

اولین سالی است که موقع سال تحویل در سفر نیستم، و در خانه ام اما نه شیرینی هست نه آجیلی. نتوانستم از هفت سین بگذرم. آنهم دیر آماده شد.
اگر تنها بودم شیرینی را می گرفتم و آجیل هم. اما می خواستم نشان دهم که زندگی بسان سابق نیست و بعد از تعطیلات روند جدایی باید طی شود.
تمام این روزها و این مراحل دردناک هستند. امیدوارم سال دیگر نوروز این گونه نباشد.

2011-03-13T22:43:00.000+03:30

خیلی چیزها را پذیرفته‌ای. خیلی چیزها برای‌ات جا افتاده است. فکر می‌کنی دل‌گیری‌ها کمتر شده است. فکر می‌کنی ناراحتی‌های‌ات کمتر شده است. اما باز هم‌چین آرام و بی‌آن که بدانی از کجا در وجودت سرک می‌کشد. اولش شروع می‌کنی گردن هورمون‌ها انداختن. اما وقتی نمی‌رود. وقتی هنوز باقی است. گم می‌کنی. نکند آن زیرها هنوز چیزی باشد.
می‌دانی که هست. می‌دانی که آن زیرها هنوز انزوا و تنهایی را کاشته‌ای آن قدر که می‌توانی روزها در خود باشی. نه آن درخود بودن از جنس فسردگی. نه در خودبودن جنس کرختی و گریه. تنهایی از جنس سکوت، مطالعه و آرامش. باز لحظه‌هایی است که گم می‌شوی.
هنوز باید بزرگ شد.

2011-03-08T15:16:00.000+03:30

1- چند روز پیش بود. جز بخشی از خانه تکانی جعبه دارو را تمیز کردم. رانیتدین‌ها تاریخ گذشته بود. دور ریختم. امپرازول تاریخ گذشته را هم باز نکرده دور ریختم. خداحافظ آی‌بی‌اس . خداحافظ رفلکس.* مرسی یوگا. مرسی مدیتیشن.
2- تکلیفم چقدر با خودم روشن‌تره. دو کتاب خیلی در این نقش داشتند: women who love too much (دکتر رابین نوروودز) و Are you one for me (دکتر باربارا دی‌آنجلیس). همه چیز از یک حس شروع شد. وارد این مغازه‌هایی که کتابفروشی لوازم‌التحریر فروشی هستند، می‌شوی و چشمت به کتابی می‌افتد که فریاد می‌زند مرا بخر و بخوان. و بعد آغازی برای خواندن کتابهای بیشتر و بیشتر. به تمامی زنان و حتی مردان توصیه می‌کنم که این کتاب‌ها را بخوانند.

*دو تاراحتی دستگاه گوارش

2011-03-04T16:57:00.002+03:30

این نه نقش من است و نه نقش تو که از در مخالفت با ایمان دیگران برآییم و ادعا کنیم که اشتباه و کذب است

سه قصه: (محرم راز)، هرمان هسه، ترجمه دلارا قهرمان، نشر آبی

2011-02-26T16:38:00.001+03:30

روزهای سختی را می‌گذرانم. دیروز ازش خواستم که این‌قدر آماده شدن را طول ندهد. منکر همه چیز شد. توی این هم مثل خیلی چیزهای دیگر نمی‌داند چه می‌خواهد یا اگر هم می‌داند حاضر نیست قدمی برای تغییر بردارد. قرار شد که زود جدا شویم.
خواسته خودم است اما سخت است؛ خیلی. از دیشب ساعت‌ها گریسته‌ام و اکنون هم اگر کمی خود را رها کنم ساعت‌ها خواهم گریست. هنوز ساعت‌هایی از پایان امروز باقی است. کسل اینجا نشسته‌ام. با کامپیوتر بازی می‌کنم. از بازی هم خسته می‌شوم. دلم می‌خواهد بیرون باشم. در یک کافی‌شاپ یا در حال قدم زدن. اما نه تنها. نمی‌خواهم حرفی بزنم یا درددل کنم. فقط می‌خواهم کسی باشد. اما کسی نیست. حتی به دوستی هم زنگ نمی‌زنم. یا کسانی که می‌شناسم درگیر همسران‌شان هستند یا دوست‌پسران‌شان. یا آن قدر با من نزدیک نیستند که در این حال بخواهم ببینم‌شان. بار پیش در چنین روزهایی تنها نبودم. دوستانی بودند. دوستانی که شاید الان بیشتر قدر بودن‌شان معلوم باشد. اما این روزها کسی نیست. این روزها سخت می‌گذرد.

2011-02-21T22:10:00.001+03:30

در فیلم اسپایدرمن 2، یک انگل سیاه بدریخت وقتی به میزبان می چسبه، سریع خود را پخش می‌کنه و تمام بدن را می‌گیره. حس تنهایی وقتی سر می‌زنه همون‌جوی میشه، سریع پخش میشه و وقتی به خودم میام که سنگینی شدیدی رو تو قفسه سینم حس می‌کنم و گلوم شدید پر شده و حس خفگی رهام نمی‌کنه. رها شدن ازش هم مثه همون انگل سخته. خیلی.

2011-02-21T20:45:00.001+03:30

نمی‌دانم چرا بی‌خود و بی‌جهت بفهمی نفهمی بغضی ته گلویم جا خشک کرده است. به چیزی فکر نکردم. اما از آن موقع که بغضه سر و کلش پیدا شده بخوای نخوای دلیل‌هاش هم سرک می‌کشه. دلیل که کم نیست.
از آنها بگذریم. بالارفتن سنم رو حس می‌کنم. امسال حسم خیلی با سال‌های دیگر فرق داشت و این شب عیدی بیشتر تو ذوق می‌زنه. دلم کمی ثبات می‌خواد. دلم می‌خواست این طوری پا در هوا نبودم. فقط بحث 6 ماه نبودن نیست، بحث تکلیف این زندگی است که ماه‌ها است نامشخص است و من دلم بد هوس کرده که به خونه برسم. اما اگر قرار باشد زندگی تنهایی باشد، خیلی چیزا فرق می‌کنه و من شور دیگران را برای خرید می‌بینم و افسوسی در من شکل می‌گیرد.
این نیز بگذرد.

پس‌نوشت: این وبلاگ را هیچ گاه جایی معرفی نکردم. جز چند تا دوست معدود که شاید به تعداد انگشتان یک‌دست هم تعدادشان نرسد کسی از آن خبری ندارد. ضمن آن که فکر نکنم از بین آن دوستان هم بیش از 2 تا 3 نفر اینجا را بخوانند. در این جا هم غرولندهایم را بیشتر و گاه حسی را می‌نویسم که همه آنها شخصی است و حتی جنبه اجتماعی ندارد. روزمرگی که چه عرض کنم گاه‌مرگی من است. حال فکر کنید، پست قبلی را که فرستادم، موقع دیدن مطلب مواجه شدم با پیغام ف ی ل ت ر !!!!!!!! باید از این به بعد بیشتر مواظب حس‌هایم باشم.

2011-02-17T23:37:00.000+03:30

درد تو تنم می‌پیچه. بغض گلوم رو می‌فشاره. گویی وزنه‌ای چندتنی بر قلبم گذاشته‌اند. چندروزه گذشته را تمام ذهنم و دعایم تمام شدن این رابطه بوده؛ خستگی امانم را بریده بود. امشب که نمی‌آید و شاید روزهای دیگر را هم، گویی چیزی کم است. همیشه دوستش داشته‌ام؛ همیشه. هنوز هم دوستش دارم. اما این‌قدر از هم دور شده‌ایم که سنگینی نزدیکی عشق را خفه می‌کند.
دوری این گونه را دوست ندارم. این خانه هنوز مشترک است. دوست ندارم همه چیز برای‌ من بماند. او هم در این سال‌ها زحمت کشیده و سهمی دارد. دوست ندارم احساس می‌کنم که من این جا راحت هستم و او در دفتر کارش به سختی روی صندلی با ناراحتی می‌خوابد.
این ها را به او می‌گویم. گویی خوشحال می‌شود. می‌گوید می‌آیم.
چرخ هم‌چنان می‌چرخد.

اشرف مخلوقات

2011-02-12T22:12:00.002+03:30

فیلم مستندی است از تکامل
میگه زرافه های نر هم ابتدا شاخ های شان مثل بزها بود. چون وقتی با هم می جنگیدند، آخر ترها با هم سر ماده ها می جنگند و سر قلمرو، ممکن بود باعث مرگ همدیگر بشوند، شاخ های شان کند شد؛ کوتاه شد. دیگر زرافه ها یکدیگر را نمی کشند تنها قدرت نمایی است .
اضافه می کند که تنها انسانها هستند که یکدیگر را می کشند و جانورهای دیگر هم نوع خود را نمی کشند.
چقدر ما با شعور و باهوشیم، مگه نه؟ !!

2011-01-18T22:16:00.002+03:30

باز پر از حسم و پر از حرف.
حسی که از آن شاید با نام حس دختر چهارده ساله یاد کنند چون پر شور می خواهد. اما سال ها است که چهارده سالگی را پشت سر گذاشته ام. شاید همین است که آن شور جایش را به حسی از جنس سرکوب داده، حسی که می دانی به بار نمی شیند. حسی که می دانی پاسخی نمی گیرد.
این روزهایم تمام پادرهوایی است.
رفتن و ماندن.
رد شدن ویزاها با دلیلهای کشکی که درک نمی شود.
نیامدن پاسخ هایم.
و زندگی مشترکی که تکلیفش به اینها بسته است.
و من آرام نگاه می کنم به زمانی که می گذرد. گویی بالا سر دیگ به نظاره پختن غذایی ایستاده ام که دوستش ندارم.
اما امید دارم که بعد از پخت لذیذتر باشد.
و امید دارم که آن قدر دیر نپزد که دیگر تمام اشتهایم را از دست داده باشم.

تا بعد.
شب خوش

2010-10-29T17:11:00.000+03:30

بیش از 20 ساعت است که کلامی حرف نزدم. این را همین الان فهمیدم. وقتی خواستم با خودم کلامی بگویم و لبهایم باز نشد. بعید است که بیش از سلامی اگر بیاید امشب هم بگویم. می‌شود بیش از 24 ساعت و تنها یک کلام.
سرم درد می‌کرد. هنوز هم اگر بخواهم فکر کنم، تیر می‌کشد. ذهنم هم خسته است، مثل خودم. اما آرام نمی‌گیرد. مثل خودم. می‌خواستم مقاله بنویسم نشد. از دیروز دوباره همان حس آمده سراغم. حس تنهایی. حس نبود کسی که باید باشد. حس نبود چیزی که باید باشد. یک بغض. بغضی که نه بیرون می‌ریزد و نه به کاملی رفع می‌شود. آخ که جقدر این حال برای مقاله نوشتن مناسب است. آن هم از نوع ژورنالی خوب. نتیجه کلی تلاش. کاش کار اجرایی داشتم.
بعد از این همه اینجا چیزی پست می‌کنم و آن هم دلگیر. شاید روزی یاد بگیرم که باید شادی‌هایم را بیشتر از این بنویسم.
اکنون که این را تایپ می‌کنم، از بیرون صدای دعوا می‌آید. این نزدیکی‌ها نمایش گل است و از عشق گل همه به یکدیگر گل می‌دهند آن هم از چه نوعی و از عشق گل دست‌های‌شان را از بوق بر نمی‌دارند.

2010-08-14T16:32:00.000+04:30

خسته‌ای. ماهواره رو روشن می‌کنی و جلوی تلویزیون دراز می‌کشی. شاید که خوابت برد. فیلم مزخرفی است. دختر اول. بماند که خودت هم متوجه شده‌ای که این اواخر کمبود رومانس زندگی‌ات این فیلم‌ها کمی توجه‌ات را جلب کند. خوابت نمی‌برد. جمله‌ای از فیلم تو را با خود می‌برد.
- عاشقش شدی
- خودم را وقتی با او بودم دوست داشتم ...
به نظرت درست می‌آید. چیزی که شاید به غلط اسمش رو گذاشتن کسی که تکمیلت کنه؛ که فقط نشان‌دهنده نیازه. کسی که بتونی با اون خودت باشی. این قدر جسارت بیابی که زوایای پنهان خودت رو هم نشون بدی. این قشنگه و برای خودت هم دوست داشتنی.
بعد میای سراغ رابطه خودت. قدیما برای تو هم همین بود. با هیچ کس به اندازه او خودت نبودی. اوایل ازدواج هم همین‌طور بود. خودت بودی. خودت شدی. اما بعد همه چی تغییر کرد. دیگه با او خودت نیستی. مجبور بودی خودت را پنهان کنی تا او خودش را بیابد تا اذیت نشود.
این اواخر هم که شدت گرفته بیش از پیش. پس از این دوره‌ها. پس از مراقبه‌ها. تو خودتی و در تنهایی بیشتر خودتی؛ بیشتر و بیشتر. حالا دیگه خودت رو در تنهایی‌ات بیشتر دوست داری. این واقعیته. حالا فکر کن که می‌خواهی چه‌کار کنی؟

2010-07-01T22:42:00.002+04:30

بچه که بودم خانه پدری حیاط یزرگی داشت. راحت 3 ماشین تو حیاط جا می شد. به نظرم 4 تا هم. دو تا باغچه بزرگ داشت و کلی گلدان. توی خونه هم کلی گلهای اپارتمانی.
بیرون خونه دور تا دور خونه دو نبش هم درخت بود.
این باغچه ها و گلها ماجرایی شده بود. پدر برای آب دادن گلها و همه درختان بیرون بارها و بارها با ما دعوا می کرد. برای آب دادن گلها و درختان بیرون خانه باید شلنگ بزرگ و سنگینی را می کشیدیم. نحوه آب دادن به میل خودمان نبود. باید به قانون پدر می بود. برگهای درختان همیشه در حیاط بود. طبق قانون پدر باید اول جارو می کردیم و بعد می شستیم. مادرم هیچ گاه گل دوست نداشت. شاید لجبازی پنهان بود. اما حسابی غر می زد. که اگه خودش گل دوست داره، خودش کارهاش رو بکنه به ما چه.
خلاصه بماند، همه این ها شد که اون موقع ها از باغبونی و گلکاری خیلی لذت نمی بردم.
نه این که کمک نمی کردم. گاهی به پدرم در کاشت گل کمک می کردم. اما اونقدرها یاد نمی گرفتم. بماند که خود پدرم هم خیلی بلد نبود. یا می خرید یا از عموم که وارد بود می گرفت.
اما هنوز بوی یاس، رازقی و شب بو شبهای تابستون رو می تونم استشمام کنم. حیاط باصفایی بود. همسایه ها هم می آمدند. خانه قدیمی نبود. نو بود. حیاطش هم مثل خانه های قدیمی نبود. اما صفا داشت. بماند که الان پاساژ شده و از ان صفا چیزی نمانده.

اما علاقه من توی این سالها به گل هی روز به روز بیشتر شده. شاید برای این که انتخاب خودمه. اجباری نیست. دعوا و سرکوفتی هم.

حالا امشب برای اولین بار خودم قلمه هایی که از خاله ام گرفته بودم را توی گلدون کاشتم. شده 3 تا گلدون. الان هم کلی حس خوبی دارم. کلی هم احساس باغبونی بهم دست داده.

دارم حالشو می برم.
شما هم خوش باشید.
شب خوش.

2010-06-26T22:48:00.003+04:30

سلام. خوبم. با این همه فشار کار و درس خویم.
با این همه فشار بعد از تعطیلی از پس دیر آمدن داده، خوبم
با این همه کیفیت بد داده که کلی از مدل را زیر سوال می برد هم خوبم.

خوب راست می گویم زمان نداشتن و ساعتهای متمادی پای کامپیوتر بودن که به معنای بد بودن نیست. حتی چشمهای خسته از دیدن و نور این صفحه مستطیلی هم به معنای بد بودن نیست.

این که استادت می آید و از متن نامه اش این گونه بر میآید که کلی خواب جدید برایت دیده است هم دلیلی بر نگرانی نیست. با هر خوابی هم خوب خواهم ماند.

خوبم اما بی وقت و زمان.

همین
------

پ.ن: داشتم به نوشتن روزانه هادت می کردم که زمانش از دست رفت. پس شاید وقتی دیگر

بدون عنوان

2010-06-06T20:55:00.000+04:30

از اخبار بدم می‌آید. این هم یک خبر است. از این دنیای ژورنالیستی بدم می‌آید. از این لحن خواندن بدم می‌آید. گویی کسی دستش را برده در داخل مغرم که بچیند و بگوید چه جوری فکر کن. باز خواندن خبر را ترجیح می‌دهم هرچند لحن نوشتار هم کم بی‌تاثیر نیست اما می‌توان سطحی‌تر خواند. می‌توان تاثیر لحن را گرفت. اما لحن گفتار تا اون توتوها نفوذ می‌کند. دوست ندارم کسی برایم فکر کند. همین است که از نقد هم بدم می‌آید. باور کنید سراغ نوشته‌های رولان بارت هم رفتم. اصلا کسی دوست داشت کاری کرد. در اندیشه او هر چه گذشت. با نقد به چه چیزی می‌رسیم. شاید خودش این‌قدر نیاندیشیده باشد که منتقدان می‌اندیشند. دست‌کم من یک نفر دوست دارم خودم در همان حدی که می‌توانم بفهمم.
خبر هم همین است. کسی برایت گلچین می‌کند. کسی تصمیم می‌گیرد چه جوری نوشته شود. کسی تصمیم می‌گیرد چگونه خوانده شود. کسی تصمیم می‌گیرد چه تصویری با آن باشد. یک کلام، کسی دانسته‌های تو را تعیین می‌کند. قضاوت تو را تعیین می‌کند. بدتر از هر چیز هم تحلیل‌های سیاسی است که در لابه‌لای اخبار و بعد اخبار می‌گنجانند.
از این همه منفی‌بافی، بزرگ‌نمایی و سیاه‌نمایی خسته‌ام. دنیای اخبار و رسانه‌ها بسان دنیای لجباری و خاله‌بازی کودکان است. این از آن می‌گوید. اون از آن. چه کسی راست می‌گوید، مثل یافتن پرتقال فروش است.
باور کن من شهرنشین تهران دوست، سخت دلم هوای زندگی کوچک روستایی را کرده؛ بماند که ترجیحم روستاهای آن سوی آبی است. این را هم نشنیده بگیرید که هنوز دوست دارم در آن روستا ارتباطی هم با این دهکده جهانی باشد. شاید چند سال دیگر، عطای این را هم به لقایش بخشیدم و فقط همان روستا را خواستم با چند ورق کتاب، رایانه و چند لوح موسیقی و مراقبه.
خوشایندمان شد از نوع قلقلک آمدن.

2010-06-06T09:54:00.004+04:30

ایمیل اومده که زیتون سیاه تقلب است و بلاب بلاب و نخورید که سمی است.

فکر می کنم چقدر بد است که درخت اعتمادمان خشکیده.

می توان باور کرد که خبر واقعی است. شاید هم رقیبی پولی داده است تا رقیبی دیگر را از دور خارج کند.

روزگار غریبی است، نازنین*

* معرف حضور هست دیگر